Het begon gewoon met een paar daagjes keelpijn, niets verontrustends, gewoon een paar keeltabletjes en dan gaat het vanzelf weer over. Vooral niet ingewikkeld gaan doen, kopjes thee met honing drinken, niets aan de hand. Maar ja, toen kwam er een nacht waarin ik bijna niet geslapen had want ik kon niet meer slikken. Hmm, toch maar naar de dokter dan. Nou hebben we een antroposofische dokter dus ik verwachte eigenlijk dat ik met druppeltjes en tabletjes naar huis gestuurd te worden: Niets was minder waar, de dokter vertelde me dat ik echt ziek was, een keelontsteking had (ja, iets met pectoris oid maar dat ben ik weer vergeten) en lekker aan de antibiotica mocht. De eerste keer in mijn leven!

Op de terugweg kwam het aan: Ik was ziek. Niets voor mij, ik ga gewoon altijd lekker door, desnoods een tandje lager, maar lekker de vaart erin houden. Alleen voelde ik me inmiddels zo beroerd dat ik de kleine voor Barbapapa heb gezet, de rest van de kids was naar voetbal, en ik in mijn bed ben gaan liggen. Romaer heeft wel 5 x de dvd achterelkaar gezien, met plaspauzes tussendoor. En ik heb niets gemerkt. Ik heb alleen maar geslapen. Om 7 uur (ja, papa was inmiddels al een paar uur thuis en zorgde voor het eten en de kids) werd ik wakker omdat ik me in mezelf verslikte. En toen begon er een enorme benauwdheid. Ik had het zo benauwd dat ik echt piepend ging ademen, ik raakte in paniek, lekkere hyperventilatie eroverheen en tranen natuurlijk, werkt ook niet mee, gaat alles nog meer opzetten. Gelukkig was Hans er en al heel snel ook Edith. De koorts liep op en we stonden (althans zij dan, want ik was er niet helemaal meer bij) op het punt naar het ziekenhuis te gaan. Maar door de goede zorgen van mijn man en Edith, met kruiken en voet- en beenmassages, lieve woorden en af en toe een slokje water, nog een antibioticatablet en slaap, zakte het!

Tot diep in de nacht heb ik op de bank gelegen, helemaal rechtop slapend, anders kreeg ik geen lucht, met manlief hard werkend achter de laptop naast me. Toen ik wakker werd, voelde ik me gelukkig een stuk beter. Afijn, de ergste crisis was voorbij, maar ik was nog erg slap en koortsig. Ik heb gewoon nog een week geslapen. Gelukkig hebben we heel makkelijke kinderen, die heel zelfstandig de dingen kunnen doen. Hierdoor kon ik eigenlijk de hele week nog in bed liggen (op de kleine uitstapjes van en naar school na dan). Pas de vrijdag erna voelde ik me weer een beetje beter.

Ik vond het heel vervelend dat een aantal klanten hierdoor dus heel lang op de bestelling hebben moeten wachten. Ik doe OzizO alleen, soms met wat koeriershulp van mijn man en veel telhulp van Rita, maar als ik ziek ben is er geen vervanging. Misschien in de toekomst als OzizO eindelijk naar een nieuwe lokatie gaat verhuizen is er een mogelijkheid dat ik dan iemand kan inschakelen als ik uitval, maar voorlopig is die situatie er nog niet.  Inmiddels ben ik weer zo goed als op kracht en lopen alle bestellingen weer bij! Het kan zijn dat nog niet alle mailtjes van de afgelopen tijd zijn beantwoord, maar dat probeer ik komende dagen te gaan doen.